Στους πρόποδες των Άλπεων «ταξίδεψε» η Αιγιάλεια μέσα από ένα ιδιαίτερα υψηλού επιστημονικού επιπέδου συνέδριο για τις οχυρώσεις των πόλεων, που πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ. Ανάμεσα στους αρχαιολογικούς «θησαυρούς» που παρουσιάστηκαν υπό το… άγρυπνο βλέμμα του Μότσαρντ, μιας και το άγαλμά του δεσπόζει επιβλητικό έναντι της πύλης του Πανεπιστημίου, περίοπτη θέση είχαν τα ευρήματα αρχαίων πόλεων της Αχαΐας, όπως παρουσιάστηκαν και αναλύθηκαν μέσα από τις εξαιρετικές ομιλίες των επιστημόνων. Θέτοντας παράλληλα τις βάσεις για το επόμενο πενταετές ανασκαφικό έργο στην ανατολική Αιγιάλεια, με την ανάδειξη των αρχαίων πόλεων της Αχαϊκής Συμπολιτείας και την αναφορά στην σπουδαία πόλη των Αιγών, να ξεχωρίζει δημιουργώντας σημαντική αίσθηση.

Στο διεθνές Συνέδριο με τίτλο «ΠΩΣ ΝΑ ΟΧΥΡΩΣΕΤΕ ΜΙΑ ΠΟΛΙΣ: ΤΕΙΧΗ ΥΠΕΡ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΠΟΙΩΝ;» που πραγματοποιήθηκε το διήμερο 19-20 Μαΐου στο Πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ (Τμήμα Κλασικών Σπουδών/Κλασικής και Πρωτοαιγαιακής Αρχαιολογίας) παρουσιάστηκε το έργο της Ανατολικής Αιγιάλειας όπου πραγματοποιήθηκαν ομιλίες –παρουσιάσεις από τη Χριστίνα Κατσαρού (Εφορεία Αρχαιοτήτων Αχαΐας), τον Δρ Βάλτερ Γκάους (Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο) και τον Αλεξάντερ Σοκόλιτσεκ (Πανεπιστήμιο Paris Lodron του Σάλτσμπουργκ). Στην τιμητική πρόσκληση ανταποκρίθηκε ο αντιδήμαρχος Αξιοποίησης Δημοτικής Περιουσίας Γρηγόρης Τριανταφυλλόπουλος που παρακολούθησε τις εργασίες του συνεδρίου με συμμετέχοντες από την Ιταλία, τη Γερμανία, τη Δανία, τη Ρουμανία και βέβαια την Αυστρία και την Ελλάδα.

«Με οδηγό το σπουδαίο παρελθόν της η Αιγιάλεια συναντά το παρόν και το μέλλον για την αρχαιολογική ανάδειξη των σπουδαίων ευρημάτων» δήλωσε ο αντιδήμαρχος εκφράζοντας την απόλυτη ικανοποίησή του για τις εργασίες του συνεδρίου.

Η Αιγιάλεια παρουσιάστηκε κατά την α` ενότητα του διήμερου συνεδρίου και πιο συγκεκριμένα:

Η κ. Κατσαρού μίλησε με θέμα «Αιγές και Φελλόη: μια περιήγηση στην ιστορική διαδρομή της Ανατολικής Αχαΐας (Αιγιάλεια) μέσα από τα αρχαία τείχη δύο αρχαιολογικών χώρων δίπλα στην Αιγείρα» τονίζοντας ότι στην ανατολική Αιγιάλεια ή Αχαΐα αναπτύχθηκαν σπουδαίες πόλεις στην αρχαιότητα, μεταξύ των οποίων και η Αίγειρα στα σημερινά γεωγραφικά όρια με την Κορινθία, που αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τις δύο οχυρωμένες θέσεις που θα παρουσιαστούν. «Μαρτυρείται η αδιάλειπτη εξέλιξη στην ιστορία της ελληνικής οχυρωματικής, η οποία φτάνει στο απόγειό της έχοντας διαμορφώσει πλήρως το δικό της χαρακτήρα, τον 4ο αι. π.Χ., συνδετικό κρίκο της οποίας, στη μακραίωνη αυτή παράδοση, αποτελούν τα οχυρωματικά στοιχεία της Πρώιμης Εποχής του Σιδήρου.

Στην παράλια χώρα της Αιγιάλειας, δυτικά της Αίγειρας, εκτεινόταν η χώρα – επικράτεια της πόλης των Αιγών και τμήματα της κλασικής οχύρωσης της πόλης είναι ορατά σε πλάτωμα προς τη θάλασσα στην Ακράτα. Διαμετρικά αντίθετα, στη βαθιά ενδοχώρα, ΝΑ της Αίγειρας στα σύνορα τριών νομών Κορινθίας, Αχαΐας, Αρκαδίας, στην αρχαία Φελλόη – σημερινή Σελιάνα, ήρθε στο φως τμήμα της οχύρωσης των πρώιμων ιστορικών χρόνων με κτήρια προσαρτημένα σε αυτό και νεκροταφείο της ΥΓ εποχής, ανασκαφικό σύνολο που διατηρήθηκε ατόφιο, αλώβητο από μεταγενέστερες επεμβάσεις» σημείωσε η κ. Κατσαρού υπερτονίζοντας ότι θα εξεταστεί μια άλλη διάσταση των οχυρωματικών περιβόλων, ανεξάρτητη από αυτήν που είναι συνυφασμένη αποκλειστικά με την άμυνα και μια παράλληλη χωροοργανωτική λειτουργία, η νοηματοδότησή τους με ιδεολογικό και συμβολικό περιεχόμενο, που συνδέονταν με έννοιες όπως διάρκεια, επικράτεια, ταυτότητα, κύρος, ιερότητα.

Ο Δρ Βάλτερ Γκάους παρουσίασε για πρώτη φορά τα σημαντικότερα ερευνητικά αποτελέσματα που πέτυχε το Αυστριακό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο κατά τη μακροχρόνια ερευνητική του ενασχόληση στον αρχαίο χώρο της Αιγείρας, η ιστορία της οποίας μπορεί πλέον να ανιχνευθεί με διακοπές, από τη μέση νεολιθική εποχή (6η χιλιετία π.Χ.) έως την Μεσαιωνική περίοδο, όπως ανέφερε χαρακτηριστικά τονίζοντας τα εξής: «Μέσα στην ιστορία η επανίδρυση του χώρου στο τέλος της μυκηναϊκής ανακτορικής περιόδου γύρω στο 1200 π.Χ. παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Μετά από μια σοβαρή καταστροφή που προκλήθηκε από πυρκαγιά, ένας διάδοχος οικισμός ανεγέρθηκε αμέσως πάνω από τα ερείπια και περικυκλώθηκε από ένα τεράστιο οχυρωματικό τείχος. Αυτό το αμυντικό τείχος υποδηλώνει ότι οι κάτοικοι της Αιγείρας χρειάζονταν πλέον αυξανόμενη προστασία.

Η Αιγείρα επίσης εγκαταλείφθηκε κατά τον 11ο αιώνα π.Χ. Η ανανεωμένη χρήση του χώρου μπορεί να αναγνωριστεί το νωρίτερο μόνο στα μέσα του 8ου αιώνα π.Χ., όταν δημιουργήθηκε ένα ιερό στην ακρόπολη. Ο σύγχρονος πρώιμος οικισμός είναι ελάχιστα γνωστός και στοχεύουμε να γεφυρώσουμε αυτό το κενό των γνώσεών μας σε ένα νέο ερευνητικό πρόγραμμα που θα ξεκινήσει το φθινόπωρο του 2022. Άλλα σημαντικά βήματα για την κατανόηση της αρχαίας τοποθεσίας είναι η ίδρυση ενός εκτεταμένου κτιριακού συγκροτήματος σε πλάτωμα κάτω από την ακρόπολη που πιθανότατα χρησίμευε ως ξενώνας για επίσημες αντιπροσωπείες.

Αναμφίβολα, η μεγαλύτερη ακμή της Αιγείρας σημειώθηκε κατά την ελληνιστική περίοδο. Η πόλη, μέχρι εκείνη την εποχή σχετικά μέτρια σε έκταση, αυξήθηκε σημαντικά από ένα οικοδομικό πρόγραμμα που πιθανότατα χρηματοδοτήθηκε από την οικονομική ενίσχυση της Αχαϊκής Συμμαχίας. Την περίοδο αυτή χρονολογούνται η ίδρυση πολυάριθμων νέων δημόσιων κτισμάτων, ιδιαίτερα στον χώρο του θεάτρου, αλλά και τότε χτίστηκε το υδραγωγείο και ένα οχυρωματικό τείχος γύρω από την πόλη. Ενώ τα δημόσια κτίρια στην περιοχή του θεάτρου είναι καλά μελετημένα, πολύ λίγα είναι γνωστά για την καθημερινή ζωή στην ελληνιστική και ρωμαϊκή πόλη των 50 σχεδόν εκταρίων. Ένα έργο συνεργασίας με το Ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αχαΐας διερευνά αυτό το σημαντικό θέμα»

Για τις οχυρώσεις της Αιγείρας μίλησε ο Αλεξάντερ Σοκόλιτσεκ τονίζοντας μεταξύ άλλων: «Τα ιστορικά τείχη της πόλης της Αιγείρας, που μελετήθηκαν σε ένα νέο έργο από το 2018 από μια διεθνή ομάδα του Πανεπιστημίου του Σάλτσμπουργκ και του OAI/OAW, είναι από τις λίγες διατηρημένες οχυρώσεις στην Αχαΐα. Η ίδια η Αίγειρα είναι ένας από τους σημαντικότερους και από τους καλύτερα διατηρημένους πόλους της ανατολικής Αχαΐας λόγω της σημαντικής γεωπολιτικής της θέσης στη νότια ακτή του Κορινθιακού κόλπου. Μια σειρά από οχυρώσεις παρέχουν αρκετές πληροφορίες για τη μελέτη της αρχιτεκτονικής τους και της σχέσης τους με την πόλη και το τοπίο. Οι ανασκαφές μεταξύ 2018 και 2021 αποκάλυψαν νέα πλαίσια και ευρήματα που λένε μια διαφορετική ιστορία των οχυρώσεων από ό,τι πιστεύαμε προηγουμένως, ειδικά όσον αφορά τη χρονολογία μεταξύ των μέσων -3ου και των μέσων -2ου αιώνα π.Χ. Οι λεπτομέρειες του αρχιτεκτονικού σχεδιασμού φαίνεται να τεκμηριώνουν την αναζήτηση καινοτόμων λύσεων στην αμυντική τακτική της πόλης».